Shoppen in Oberhausen...

Tien uur winkelen en maar met 1 ding naar huis komen. Maar wel een superdag gehad!

Lucky shots

De meiden en ik maakten een ommetje. Even lekker een rondje in de buurt terwijl papa zuurkoolstamppot aan het koken was. Ik zag een foto-gelegenheid maar ik had mijn camera niet bij me.

Gelukkig kan ik met mijn telefoon ook foto's nemen en voilà ... mijn misschien wel favoriete foto van Amy nu...

Strikje en het avontuur in het water

Het begon als een heerlijke middag. Het was heerlijk weer en we wilden niet binnen zitten dus vertrokken we richting het stuwmeer om te wandelen.

Het zonnetje scheen en het voelde als lente. Je zou niet zeggen dat de sint al in het land is en het over een maand kerstvakantie is. Het weer was super!

De meiden speelden in de bergen bladeren die er lagen.

Ze namen zelfs even de tijd om voor mama te poseren.

Ook de eendjes waren we niet vergeten.

We hadden oud brood meegenomen voor ze, maar helaas waren het er te veel, we konden ze niet allemaal hun buikjes vol laten eten.

Toen gebeurde er een drama. Amy en Jordan stonden al op het bruggetje en wij kwamen er nog aan met Teagan in de buggy. Ineens begonnen ze te gillen, helemaal in paniek! Ik zag Amy, maar Jordan niet. Wat er in een paar seconden door je hoofd kan schieten zeg! Gelukkig zag ik Jordan ook tevoorschijn komen.

Strikje was in het water gevallen!

Amy had hem even op de leuning gezet en per ongeluk los gelaten.

En Strikje kon dus niet zelf blijven zitten.

Voor iedereen die Strikje niet kent: Strikje is Amy's knuffel. Ze neemt hem bijna overal mee naartoe. Iedere avond slaapt hij in haar bed en hij betekent alles voor haar.

Maar toen lag Strikje in het water.

Hij kon wel goed zwemmen.

Anita en ik bedachten ons welke opties we hadden: Anita wilde het water in gaan om hem te halen. Dat vond ik geen goed idee. We konden een visser zoeken en kijken of hij hem met de hengel eruit kon vissen. We konden kijken of er honden waren die goed konden zwemmen en hem eruit wilden halen.

We konden wachten tot hij onderging en een nieuwe knuffel voor Amy gaan kopen.

Terwijl wij ons dit bedachten, dreef Strikje steeds verder weg en bleef Amy intens verdrietig huilen.

We hadden min of meer besloten te gaan kijken voor een nieuw vriendje. Amy had twee eisen: hij moest lief zijn en ook aardig voor Pim (Jordan's knuffel)

Maar we konden hem ook niet zomaar daar achterlaten. Dat voelde niet goed. Alsof we verzaakten. We zijn hem blijven volgen, over het meer.

Tot ineens... na 40 minuten wachten, de stroming hem richting kant dreef.

Ongelofelijk! Hij dreef zomaar naar ons toe.

Met een lange stok heeft oma hem (sorry haar) uit het water weten te vissen.

Wat een avontuur had Strik beleefd! En zwemmen dat ze kan!

Na drie kwartier werden Amy en haar beste vriendje herenigd!

Wat een middag....

Moe

Pfff ik moet het even kwijt. Ik kom amper toe aan dingen voor mezelf. Daar baal ik zo van.
Na het werken, met de kinderen overal naar toe racen (wat ik overigens heel leuk vind om te doen) en alle andere verplichtingen, verheug ik me toch altijd wel stiekem op 8 uur 's avonds. Dan is er rust hier in huis.

En dan wil ik gaan lezen, scrappen, film kijken, tv kijken, wat surfen op het internet, lekker dingetjes voor mezelf...

Maar de realiteit is helaas anders. Mijn energie is rond kwart over acht op. Nog geen vijf minuten later slaap ik. Om dan om zes uur 's morgens weer wakker gemaakt te worden door Teagan.

Een nieuwe dag, een nieuwe kans.

Vanavond moet ik weg, dan kan ik niet vroeg gaan slapen.
En morgenavond... dan ga ik opnieuw proberen wakker te blijven en iets creatiefs uit mijn handen te krijgen.

lekker lezen

Zo af en toe, als ik tijd heb, en dat is meestal in het weekend, vind ik het heerlijk om weg te kruipen met een goed boek. Ik lees vrij veel en af en toe heb ik helaas ook wel eens een minder goed boek in mijn handen maar vaak ook een heel goed boek.

Zo'n boek waar je over na blijft denken als je geen tijd hebt om te lezen.

Waarvan je echt het gevoel hebt dat je de hoofdpersonen kent. Dat je een stuk uit hun leven hebt meegemaakt.

Dit is weer zo'n boek.

Nova en Mal zijn beste vrienden vanaf heel jong, net als hun ouders. Door allerlei misverstanden gebeurt er nooit iets meer tussen hun.

Als Mal en zijn vrouw geen kinderen kunnen krijgen, vragen ze of Nova draagmoeder wil zijn. Na lang wikken en wegen besluit ze dit te doen. Maar halverwege de zwangerschap bedenken Mal en zijn vrouw zich.

Nova voedt het kind alleen op. Als haar zoontje zeven is, raakt hij plotseling in een coma.

Intussen stelt het huwelijk van Mal en zijn vrouw niet veel meer voor.

Ik hoop het dit weekend uit te lezen!

Ik moet weer eens updaten

Echt waar. Maar er gebeurt niet zo veel hier in huis. Dat is niet helemaal waar. er gebeurt vanalles, maar niet veel noemenswaardig.
Danny is grieperig (niks Mexicaans), de meiden zijn druk met school, turnen, dansen en geweldig zijn. Teagan loopt als een kievit en klimt overal op en ik?
Ik werk, vergader, organiseer de kerstactiviteit voor de basisschool, was, strijk, poets, kook, knuffel, lees, lees voor, rijd taxi voor de dames en amuseer me prima.

En vanavond? Vanavond ga ik naar Ali B!
Met de leerlingen van het derde jaar, die gaan verplicht voor CKV, en ik mag mee als begeleider :)

A day in the life of... Teagan

Een impressie uit het leven van onze dreumes:
Ze kan nu echt zelf lopen. Kruipen is voor baby'tjes...
Even verkleden. Paars past wel mooi bij mijn romper.

Ben ik niet mooi?

Wat een geluk dat mijn zussen zoveel poppenhuizen en spulletjes hebben...

Even gymmen...

Jurkje aan en speldje in. Op de auto en weg...

Zlef spaghetti eten.

En daarna in bad , dat is wel nodig!(maar daarvan heb ik geen foto's gemaakt)

Tot slot nog even samen met de grote zussen spelen en knuffelen en dan naar bedje...

She's got it!

Het was een heftig dagje voor Amy. Ze was erg zenuwachtig, maar we hadden hier samen zolang naartoe geleefd. Sinds vorig jaar november twee keer per week zwemmen. Af en toe met tranen maar gelukkig steeds minder vaak.

Vandaag ging ze afzwemmen! Vanochtend had ze buikpijn. Toen moest ze huilen, want ze zou de kindjes van haar groepje toch wel heel erg gaan missen en toen moest ze overgeven. Niet een keer, niet twee keer, nee voor we naar het zwembad gingen had ze al vier keer flink gespuugd.

In het zwembad werd er een hele show van gemaakt. In een lange rij kwam de hele groep aanlopen, al klappend op muziek. Amy was de enige van de 40 (?) kindjes die huilend in de rij liep. Maar het zwemmen, duiken, crawlen en watertrappelen ging goed.
Bij het slotlied We are the champions van Queen, stonden de tranen in mijn ogen van trots! (En bij Amy liepen ze ook weer over de wangen).

Ze is heel trots op zichzelf, en wij zijn ook heel trots op haar. Er kan een klein glimlachje af, kijk maar:

Ze hoeft nu niet meer te zwemlessen. Ze kan lekker gaan turnen en dansen, dingen doen die ze leuk vindt. En wel nog zwemmen, maar dan alleen maar vrijzwemmen!